Wenduine en braderie, dat is chemie! Of misschien is magie een beter woord want hoe het ook komt, wat het ook is, op de braderie valt altijd iets te beleven.
Het start al ’s morgens wanneer de eerste bewoners in de omliggende straten hun ‘rommel’ beginnen uit te stallen. Niet teveel marchanten met bananendozen, nee, gewoon huis-tuin- en keukenrommel. Niks leuker dan te snollen op zoek naar niks en dan toch weer blij zijn met de prentenboeken die je op de kop weet te tikken. Dat er ook nog “BLACK” aan toegevoegd wordt, van de hand van Dirk Bracke maakt het alleen maar beter.
Met de rijkdom van mijn boekskes in mijn zelfgemaakte spioenkoppenzak beland ik op het ligbed bij Carine. Carine heeft een tentje helemaal op het einde van de Kerkstraat en zij is weliswaar de enige die ik tot nu toe echt toelaat om met mijn voeten te spelen. Met haar petit marseillais bodymelk neemt ze mijn voeten onder handen. Over het algemeen heerlijk ontspannend maar af en toe toch een plekske dat verwijst naar een pijntje ergens anders in mijn lijf. Waarom schrik ik nu niet van de vraag of ik misschien last heb van mijn onderrug? Ne keer op een jaar zo’n voetmassageke… gewoon omdat het kan…
Het strontweer doet aardig zijn best om de boel in het water te laten vallen maar dat pakt hier niet echt. Vermits een paraplu not done is aan de zee, kan je beter de regen trotseren en daarna droge kleren aandoen. Omdat het kan…
Bruno komt met zijn boys een dag vroeger af. Ook hij heeft de zeemicrobe aardig te pakken en als dat beestje er is, dan is een dag vroeger afkomen geen rariteit. Of Piet misschien zin heeft in een trippeltje op de braderij? Tja, en toen is het pas echt begonnen… gewoon omdat het kon.
We vonden een plaatske in het barreke van Eddy, de man van Leen. Greet en Kris hadden zich daar ook al op een krukje genesteld en efkes bijbabbelen is dan gewoon leuk. Probleem aan het barreke van Eddy is dat er alleen alcoholische dranken op de kaart staan (ik heb toch niks anders gezien…). Dus door zijn schuld (door uw schuld, door uw schuld, door uw grote schuld) heb ik mij een roséke toegeëigend en daarna nog één. Wie mij een beetje kent, weet dat ik hier niet tegen kan. Het kan twee kanten op: ofwel val ik in slaap ofwel… begin ik te lachen. Jawel… optie twee!
Met Willy en Bertilia en later nog tant (niet onze tant, maar dé tant Ida van Bruno) breidden we ons aangenaam gezelschap uit en in de Carlton op den dijk volgden nog een rosé én ne sangria*. We probeerden zelfs chinkali uit, een typisch Georgisch gerecht van deeg in de vorm van een dikke vijg, gevuld met varkensvlees. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken zeker? Hoewel de zon niet echt geschenen had, had ik een mooi rood kleurtje. Het was leuk. Echt leuk.
Vier Vietnamese nem- loempiakes van een kraampje op de avondmarkt mochten dienst doen als waardige vervangers voor de rode kool met chipolataworst die normaal op onze menu stond. Onze kids deden zich te goed aan een buffet van hamburger, worst en hot-dog. Culinair hoogstand. Geen gezaag. Lekker lekker. Gewoon omdat het kan.
Met dit nuchtermakende fondke zakten we af naar de markt waar de LOTTO-tour bezig was. Coco junior katapulteerde ons terug de tijd in met covers en eigen nummers. Op zijn vraag of er ook jeugd aanwezig was, stak ik dan ook schaamteloos mijn hand in de lucht. Restanten van alcohol of pure overtuiging? Wat maakt het uit? Alles vloeide mooi in mekaar over. Aan Stan Van Samang zal hij voor mij nooit kunnen tippen maar het was alleszins een meer dan geslaagde avond; weer een mooie dag!
We stonden helemaal achteraan; plaats genoeg! Jumpen, shaken, door de knieën, onnozel doen…omdat het kan.
Niks te lotto, niks te win for life, niks te winnen, niks te verliezen…
I need never get old
https://www.bing.com/videos/search?q=i+need+never+get+old+youtube&&FORM=VDVVXX
Chris, 19 augustus 2019
*zonder reclame te willen maken: in de Carlton serveren ze de beste en mooiste sangria van Wenduine wat mij betreft.
Musenzus 